06:15 uur. De wekker gaat.
Laatste ochtend in Ierland. Nog één kans om te surfen voordat we later die dag weer richting Dublin moeten.
Ons plan: Streedagh.
Op papier staat er genoeg swell: 2,5 meter uit het westen met een periode van 10 seconden. De wind komt uit het zuidwesten, kracht 3 tot 4. Alleen ligt Streedagh behoorlijk om de hoek voor een westelijke swell.
De vraag is dus: haalt de swell die bocht?
En als dat gebeurt, wordt het dan niet gewoon één grote close-out?
Een half uur later staan we aan het strand. En het valt mee. Sterker nog, er lopen sowieso golven.
Veel sluiten inderdaad dicht, maar tussendoor komen heuphoge lijnen binnen die wel openstaan. Genoeg kracht om met een shortboard op weg te komen.
Het mooie is ook wat er ondertussen naast ons gebeurt. Een paar Ieren komen naar het strand. Poncho mee. Badpak aan. Zwemmuts op. En vervolgens lopen ze doodgemoedereerd de Atlantische Oceaan in om met elkaar wat rond te dobberen.
Wij surfen ernaast.
Niemand maakt zich ergens druk om.
Eigenlijk vat die laatste ochtend onze vijf dagen surfen rond Sligo perfect samen.
Niet altijd perfect.
Wel voldoende hele goede momenten.
Waarom we in augustus naar Ierland gingen
Eigenlijk wilden we in juni.
We proberen ieder jaar met z’n tweeën een surftrip te maken. Even een paar dagen alleen maar boards, forecasts, google maps, rijden en surfen. Eerdere trips gingen onder andere naar Portugal, Galicia en Seignosse.
Dit jaar stond Ierland op het programma.
Juni leek ideaal. Lange dagen, een redelijke kans op goed weer en hopelijk voldoende activiteit op de Atlantische Oceaan.
Maar juni lukte niet.
En omdat begin september het werk weer volop losbarst, besloten we midden augustus alsnog vijf nachten te pakken.
Dat voelde vooraf een beetje tegenstrijdig.
In Nederland was de zomer volledig losgegaan. Temperaturen zelfs 35 graden en juist in de week voor vertrek een paar geweldige Nederlandse surfdagen. Een soort Nederlandse summer surf madness.
En wij?
Wij stapten op het vliegtuig naar Ierland.
Na een KLM-vlucht naar Dublin kwamen we terecht onder een grijze lucht en temperaturen die ruim vijftien graden lager lagen.
Eigenlijk best wel even lekker.
Tijdens onze vijf dagen rond Sligo lag de temperatuur meestal tussen de 16 en 19 graden. De zon zagen we nauwelijks. Af en toe drizzle, af en toe een echte bui.
Maar Ierland heeft de zon niet per se nodig.
Alles is groen. Fris. De heuvels lopen door tot bijna aan zee.
Zelfs de oceaan lijkt soms een soort groen gemarmerde kleur te krijgen.
En als de zon dan wél even doorbreekt, verandert alles. Nog groener (land) en blauwer (oceaan)
Drie surfboards in de auto en richting Sligo
Op Dublin Airport haalden we onze huurauto op.
Wij huren op surftrips eigenlijk altijd via Sunny Cars, vooral omdat we geen zin hebben in gedoe met verzekeringen en aanvullende dekkingen.
Stoelen plat, boards naar binnen en gaan.
Links rijden.
Vanaf Dublin is het ruim 2,5 uur naar Sligo. Wij verbleven iets ten noorden van de stad in Drumcliff, een prima uitvalsbasis om verschillende delen van de kust te bekijken.
Maar eerst naar zee.
Want ook al zag de forecast er niet geweldig uit, op dag één wilden we het water in.
Eerste sessie bij Tullan Beach
Er stond weinig swell en de wind was onshore.
Niet bepaald de droomforecast waarmee je naar Ierland vliegt. Maar dat hadden de forecast sites voor de andere dagen beloofd.
We besloten richting Bundoran te rijden. Bundoran is waarschijnlijk een van de bekendste surfplaatsen van Ierland. Het plaatsje zelf heeft iets grappigs. Een beetje vergane glorie, terwijl de omgeving juist ontzettend mooi is.
Net ten noorden van Bundoran ligt Tullan Beach.
En daar gebeurde iets interessants.
Het grootste deel van het lange strand zag er rommelig uit. Maar helemaal aan de zuidkant, tegen de rotsen, kwamen de golven veel georganiseerder binnen.
Geen perfecte lijnen.
Wel duidelijke pieken.
Dus wetsuit aan en erin.
Altijd top om de local kids te zien
De eerste sessie van de trip was binnen.
Strandhill en een eerste blik op Easkey
De volgende dag gingen we verder zoeken.
Strandhill is een van de bekendste surfplaatsen rond Sligo. Je vindt er surfshops, surfscholen, cafés en The Strand Bar direct bij de kust. In augustus voelt Strandhill behoorlijk levendig en toeristisch, al zijn het vooral Ieren die er vakantie vieren. Hier pakten we onze eerste sessie van de dag. Nog in de veronderstelling dat laagwater hier goed was. Dat was ook zo. Maar mid tot hoog is nog beter.
Die dag reden we ook verder naar Easkey.
En alleen die plek is de rit al waard.
Je komt aan bij een ruïne met Ierse vlag er bovenop en klein riviertje dat de oceaan instroomt. Links en rechts liggen twee bekende golven: Easkey Left en Easkey Right.
Je hoeft weinig verstand van surfen te hebben om de potentie te zien.
Easkey Right deed vrij weinig.
Easkey Left liep wel, maar was klein. Echt longboardmateriaal. En laat dat nou net het board zijn dat we niet bij ons hadden.
Dus deden we iets wat tijdens deze trip vaker zou gebeuren.
Kijken.
Wachten.
Twijfelen.
En weer instappen.
Terug naar Strandhill.
Daar viel later de wind weg.
En ineens klopte het wel.
Met ongeveer 1 meter swell en een periode rond de 8 seconden, soms 9, veranderde Strandhill in een heerlijke beachbreak. De wind was zuidelijk of vrijwel afwezig.
Met de groene Ierse heuvels achter ons lagen we in een rustige Atlantische Oceaan golven te pakken.
Precies waarvoor we gekomen waren.
Wij surften Strandhill tijdens deze trip op verschillende getijden. De spot lijkt een behoorlijk brede tidal range te hebben, al vonden wij helemaal laag en helemaal hoog duidelijk minder interessant.
Als 6 seconden gewoon te weinig is
De volgende dag werd lastiger.
Westelijke swell. Onshore wind. En vooral weinig periode.
Rond de 6 tot 7 seconden.
Daar kun je in Ierland weinig mee.
Er staat misschien 0,6 of 0,7 meter swell op je forecast, maar zonder periode zit er nauwelijks energie achter. Zeker zodra een spot enigszins beschut ligt, blijft er weinig of niks over.
We eindigden opnieuw bij Strandhill.
Mid tot hoger tij.
Surfbaar?
Ja.
Goed?
Niet echt.
Je kunt vijf dagen naar Ierland vliegen, drie boards meenemen, iedere forecast-app honderd keer openen en alsnog een dag hebben waarop het simpelweg niet gebeurt.
De Atlantische Oceaan trekt zijn eigen plan.
Terug naar Tullan: klein maar ineens goed
Maandag zagen we een klein verschil in de forecast.
Nog steeds nauwelijks swell.
Ongeveer 0,6 meter.
Maar de periode kroop richting 8 seconden en de wind zou tijdelijk wegvallen.
Terug naar Tullan dus.
En precies daar merkten we hoeveel verschil zo’n kleine verandering kan maken.
De golven waren niet groot, maar bij de rotsen kwamen ineens keurige lijnen binnen. Met laagwater en vervolgens opkomend richting midtij bleef het werken.
We lagen uren in het water.
En toen gebeurde er ook nog iets waar geen enkele forecast-app rekening mee houdt.
Dolfijnen.
We lagen bij de rotsen te wachten op de volgende set toen ze opdoken. Gewoon tijdens het surfen. Even verderop kwamen ze boven water terwijl wij op onze boards zaten.
Boven Tullan zitten overigens twee surfscholen, Bundoran Surf Co. en Murfs Surf School. Bij beide kun je boards huren. Het aanbod aan echte shortboards was tijdens ons bezoek beperkt, maar een langere plank was geen probleem.
Kosten: €30 voor twee uur.
Best stevig.
Maar op zo’n dag absoluut de moeite waard.
Tullan was op dat moment ook een van de weinige goede opties in de omgeving. En ineens lagen er ruim tien mensen op de piek bij de rotsen.
Voor Ierland voelde dat bijna druk.
De grote swell komt eraan
Ondertussen keken we vooral naar dinsdag.
Eindelijk.
De Atlantische Oceaan zou wakker worden.
De swell zou oplopen van ongeveer 1,5 meter in de ochtend richting 2,5 meter aan het eind van de middag. Nog belangrijker: de periode zou van ongeveer 8 naar 10 seconden en hoger gaan.
Dat moest iets opleveren.
Dachten we.
We reden richting Lacken Bay, ruim een uur rijden vanuit onze uitvalsbasis.
Prachtige plek.
Maar nauwelijks golven.
Dan maar terug.
Aughris zag er eerder ook interessant uit. Mooie baai. Fantastisch uitzicht.
Maar ook daar gebeurde nog weinig.
Dat was interessant om te zien. Een forecast van 2 meter en 10-11 seconden zegt dus lang niet alles. Zeker als je de regio nog niet kent.
Onze indruk na deze trip is dat beschutte spots als Aughris en Lacken Bay bij een swell recht uit het westen behoorlijk wat energie nodig hebben. Denk eerder aan meer dan 10-11 seconden periode en rond 2 tot 2,5 meter swell voordat voldoende energie de baai bereikt.
Bij noordelijke of noordwestelijke swell zal dat waarschijnlijk sneller gebeuren.
Ook het getij speelt mee. Wij zouden bij deze spots eerder voor midtij en opkomend kiezen dan voor laagwater.
Maar dit is nadrukkelijk onze observatie tijdens vijf dagen in augustus, geen universele formule voor deze spots.
En dan ineens: Easkey Left
Op de terugweg van Lacken Bay besloten we opnieuw bij Easkey te kijken.
En daar stond het ineens aan.
Easkey Left.
Ongeveer 2 meter westelijke swell, oplopend richting 2,5 meter. Een periode van 10 seconden. WSW-wind, die cross-offshore over de golf stond.
Het tij liep af richting laag.
En de golf liep.
Niet gigantisch.
Niet intimiderend.
Gewoon mooi.
Een georganiseerde pointbreak waarbij je vanaf dezelfde plek kunt aanpeddelen en vervolgens een echte lijn kunt rijden.
Het deed me denken aan Indonesië, jaren geleden. Niet omdat Ierland ineens tropisch voelde. Integendeel. Maar vanwege dat typische pointbreakgevoel.
Take-off.
Lijn vinden.
En gaan.
Geen willekeurige beachbreak die na drie bochten verdwijnt, maar een golf die daadwerkelijk ergens naartoe loopt.
Er lagen misschien een kleine tien surfers in.
Prima sfeer.
En dat viel sowieso op tijdens deze hele trip.
De Ieren maken Ierland beter
De Ieren die wij tegenkwamen waren bijna zonder uitzondering relaxed.
Op parkeerplaatsen wordt gedag gezegd. Mensen maken een kort praatje. In de line-up hangt geen spanning.
Wellicht hadden we geluk, maar het voelde overal opvallend gemoedelijk.
Easkey was daarop geen uitzondering.
Voor Easkey Left zouden we overigens niet blind onze sessie als ideale forecast gebruiken. Een noordwestelijke swell bereikt Easkey beter dan een swell recht uit het westen. Zuidelijke wind is gunstiger en wij zouden minimaal ongeveer 9 seconden periode willen zien.
Maar op deze dinsdag werkte 2 tot 2,5 meter west met 10 seconden en WSW-wind gewoon heel lekker.
Een van de beste sessies van de trip.
Als Easkey pompt, moet Aughris toch ook werken?
Na Easkey reden we weer richting Aughris.
Nog steeds bijna niets.
Dan maar lunchen.
Bij Aughris zit The Beach Bar. Zo’n Ierse pub waar je na vijf minuten al blij bent dat je naar binnen bent gegaan.
Tijdens de lunch begon het idee alweer te knagen.
Als de swell bij Easkey nu echt begint binnen te pompen, dan moet die extra energie uiteindelijk toch ook Aughris bereiken?
Dus terug naar Easkey.
Meer swell.
Oké.
Dan nu weer naar Aughris.
Weer rijden.
En weer kijken.
Nog steeds vrijwel niets.
Soms kun je blijven rekenen met swellrichting, periode, getij en wind, maar weigert de oceaan gewoon mee te werken.
En toen maakte de dag een andere afslag.
Letterlijk.
Een steen, een kapotte band en Guinness
Onderweg raakte ik met de auto een flinke steen.
Direct schade aan de band.
Einde surfplannen.
Daar stonden we.
Een opkomende swell. Boards in de auto. Spots om ons heen. En een auto waarmee we niet verder konden.
Balen.
Het duurde uiteindelijk ongeveer twee uur voordat alles geregeld was.
Wat doe je dan?
Terug naar The Beach Bar.
Guinness. Eentje natuurlijk. Oké, twee kleine.
Er zijn slechtere plekken om met een kapotte band te stranden. Maar de namiddagsessie konden we vergeten.
En ergens was ook dat typerend voor deze trip.
We hadden ontzettend veel naar forecasts gekeken. Uren gerekend met swellhoogte, periode, windrichting en getij.
Maar een steen op een Ierse weg stond nergens in Windy of Surfline.
Nog één kans: Streedagh
En daarmee komen we terug bij 06:15 uur.
Laatste ochtend.
Streedagh.
2,5 meter westelijke swell. 10 seconden periode. Zuidwestenwind kracht 3 tot 4. Midtij en opkomend.
Een gok.
Maar de swell haalde de bocht.
Niet volledig. Een deel van de golven sloot dicht. Maar regelmatig kwam er een heuphoge golf binnen die wel openbleef en voldoende kracht had voor een shortboard.
Geen Easkey.
Geen perfecte pointbreak.
Maar op die laatste ochtend voelde dat totaal niet belangrijk.
Het zonnetje kwam er zelfs even doorheen.
En ineens zag je wat zonlicht met Ierland doet.
De heuvels worden nog groener. Het water krijgt bijna een groene marmerkleur. De hele kust lijkt op te lichten.
Naast ons dobberden ondertussen de lokale zwemmers met hun zwemmutsen rustig verder.
Wij pakten nog een paar golven.
Een heerlijke afsluiter.
Wanneer werkt surfen rond Sligo?
Vijf dagen is natuurlijk veel te kort om harde conclusies te trekken over een kust met zoveel verschillende baaien, reefs en swellrichtingen. Maar onze surftrip in augustus 2026 leverde wel een paar bruikbare observaties op.
Tullan Beach werkte bij ons al met ongeveer 0,6 meter swell en 8 seconden periode zodra de wind wegviel. De zuidkant bij de rotsen was duidelijk beter georganiseerd dan de rest van het strand. Laagwater, gevolgd door opkomend richting midtij, beviel ons goed.
Strandhill werkte bij ongeveer 1 meter swell en 8 tot 9 seconden periode met zuidelijke of vrijwel afwezige wind. Wij surften Strandhill op meerdere getijden. Helemaal laag en helemaal hoog vonden we minder.
Easkey Left leverde onze beste pointbreaksessie bij 2 tot 2,5 meter westelijke swell, 10 seconden periode, WSW cross-offshore wind en afgaand tij richting laag. Een NW-swell en zuidelijke wind lijken op papier een gunstiger combinatie.
Streedagh leverde heuphoge shortboardgolven met 2,5 meter westelijke swell bij 10 seconden, ZW-wind kracht 3 tot 4 en midtij dat richting hoog liep. De westelijke swell verliest duidelijk energie voordat hij Streedagh bereikt.
Aughris en Lacken Bay kregen tijdens onze trip opvallend weinig van de westelijke swell mee. Onze inschatting is dat een westelijke swell hier meer dan 10 seconden periode en ongeveer 2 tot 2,5 meter nodig heeft. Met noordelijke of noordwestelijke swell verwachten we dat deze baaien eerder gaan werken. Mid en opkomend tij zouden wij als eerste proberen.
Voor alle spots geldt: zie deze getallen als onze waarnemingen tijdens één surftrip, niet als vaste spotregels.
Voor welk niveau is Sligo geschikt?
Wij zijn ervaren surfers, ergens tussen intermediate en advanced. Geen radicale pro’s, wel surfers die zelfstandig verschillende omstandigheden kunnen beoordelen en surfen.
Vanuit dat perspectief vonden wij de regio fantastisch.
Tullan en Strandhill bieden bij kleinere condities relatief toegankelijke beachbreaks. Easkey is een ander verhaal. Zodra daar serieuze swell binnenkomt, krijg je te maken met een reef/pointbreak en vraagt de spot meer ervaring.
En er liggen rond Sligo genoeg zwaardere golven die we tijdens deze trip bewust niet hebben gesurft.
Ierland is niet de plek waar je alleen naar de hoogte van de swell kijkt en vervolgens het water in springt.
Swellrichting, periode, wind en getij maken hier enorm veel verschil.
Welk wetsuit heb je in augustus nodig in Ierland?
Wij gebruikten in augustus zowel een 3/2 als een 4/3 mm wetsuit.
Op de mildere dagen was een 3/2 prima. Op regenachtige en koudere dagen was een 4/3 comfortabeler, zeker tijdens langere sessies.
De buitentemperatuur lag tijdens onze trip meestal tussen de 16 en 19 graden.
En regen?
Daar moet je niet te moeilijk over doen.
Drizzle hoort een beetje bij Ierland.
Surfen rond Sligo zonder lange wandelingen
Een praktisch voordeel van de spots die wij bezochten: parkeren was vrijwel overal eenvoudig en dichtbij de surf.
Dat maakt zoeken ook leuker.
Even parkeren. Kijken. Forecast erbij. Tien minuten wachten. Niet goed? Dan weer verder.
Dat hebben we nogal vaak gedaan.
Een auto is essentieel als je deze regio echt wilt ontdekken. En vergeet niet: in Ierland rij je links.
Eten en Guinness rond Sligo
Na het surfen hoort een pub er hier gewoon bij.
In Sligo aten we bij Hardagons, een oude Ierse pub waar onder andere Irish Stew en Bangers ’n Mash op het menu stonden.
Met Guinness uiteraard.
Bij Strandhill is The Strand Bar een fijne plek direct bij de kust. In het hoogseizoen zouden we daar vooraf reserveren. Ook diverse Whisky’s op het menu.
En dan The Beach Bar bij Aughris.
Ook zonder kapotte band zouden we die aanraden. Heerlijke pub/ restaurant op een geweldige plek.
Met kapotte band helemaal.
Vijf nachten Ierland: is dat genoeg?
Ja.
En nee.
Met KLM vlieg je rechtstreeks naar Dublin en vanaf Dublin Airport is het ruim 2,5 uur rijden naar Sligo. Daardoor kun je voor vijf nachten prima een compacte surftrip maken.
Maar vijf nachten betekent ook dat je niet kunt wachten op de perfecte forecast.
Je moet het doen met wat de Atlantische Oceaan je geeft.
En misschien was dat uiteindelijk precies waarom deze trip zo goed werkte.
We hadden geen epische swellweek. Geen vijf dagen offshore wind. Geen zonovergoten Ierse zomer.
We hadden kleinere golven. Onshore wind. Drizzle. Een paar verkeerde keuzes. Heel veel kilometers. Een kapotte band. Spots die niets deden terwijl we zeker wisten dat ze iets moesten doen.
Maar we hadden ook Tullan zonder wind.
Dolfijnen naast onze boards.
Een glassy Strandhill tegen een achtergrond van groene heuvels.
Easkey Left met 10 seconden swell en een pointbreak die ging lopen.
Guinness in een oude pub.
En op de laatste ochtend Streedagh.
Misschien is dat wel de belangrijkste van surfen rond Sligo.
Ga niet naar Ierland met het idee dat je de oceaan gaat vertellen waar en wanneer je wilt surfen. En continu aan het rippen bent.
Neem een auto. Neem verschillende boards mee. Kijk naar swellrichting én periode. Blijf rijden. Blijf zoeken. Praat met mensen.
En accepteer dat je forecast soms gewoon ongelijk krijgt.
Want ergens langs die groene kust klopt het ineens wel.
Boardshortz.nl surft en schrijft sinds 2011 over surfspots en surftrips in Europa. Deze ervaringen en surfcondities zijn gebaseerd op onze eigen vijfdaagse surftrip rond Sligo in augustus 2026.
Wil je meer van onze surftrips, nieuwe spots en zoektochten langs de Europese kust volgen? Volg @boardshortz_nl op Instagram. Daar delen we de trips meestal al terwijl we nog onderweg zijn.
